Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2007

αντιεμπόρευμα-αντιθέαμα

αντιεμπόρευμα-αντιθέαμα

Κώστας:
-Θα πρέπει τώρα να προσδιορίσουμε το τι αντιμάχεται αυτό το αυτό οργανωμένο απελευθερωτικό εγχείρημα. Είναι δύο κομμάτια, θέαμα-εμπόρευμα. Όσον αφορά το εμπόρευμα, αν το παρακολουθήσουμε στοιχειωδώς ιστορικά, θα δούμε ότι στην αρχή το χρήμα μεσολαβούσε ανάμεσα στα εμπορεύματα δηλαδή χρησιμοποιούνταν για να διευκολύνει τους ανθρώπους στις ανάγκες τους. Τώρα πια στην ουσία, το εμπόρευμα μεσολαβεί ανάμεσα στην εξέλιξη των χρημάτων! Οι άνθρωποι πια δεν παίρνουν κάποια πράγματα στα χέρια τους αλλά παίρνουν ένα μισθό στο τέλος του μήνα ο οποίος στην ουσία αντανακλά έναν πλούτο μέσα σε μια αφαίρεση. Δηλαδή κάνοντας μια δουλειά δεν παίρνεις, όπως παλιά, κάποια άμεσα χρήσιμα πράγματα αλλά παίρνεις στο τέλος του μήνα κάποια χρήματα. Εγώ θα το έλεγα για διευκόλυνση ένα είδος αφηρημένου πλούτου, ο οποίος γίνεται πιο συγκεκριμένος μέσα σε μια εμπορευματική κοινωνία που χαρακτηρίζεται στη συνέχεια από τη δημιουργία πλαστών αναγκών. Δηλαδή, οι άνθρωποι παίρνουν κάποια χρήματα, υπάρχουν χώροι, αυτό που λέμε "ναοί του εμπορεύματος", οι οποίοι με τη βοήθεια του θεάματος (θα πούμε πιο κάτω μερικά πράγματα) μπορούν να εξαφανίσουν έναν ολόκληρο μισθό μέσα σε ένα απόγευμα με πράγματα που θα μαζέψει ο άλλος χωρίς στην ουσία να τα έχει ανάγκη. Ωστόσο, προφανώς αν μιλάμε για μια κοινωνία η οποία έχει θεοποιήσει το χρήμα, αυτό δεν αντανακλά μόνο μια κατάσταση υλική, ότι κάποιος δηλαδή έχει κάποια χρήματα στα χέρια του, αλλά και μια ιδέα, έναν τρόπο σκέψης. Η οικονομία δηλαδή εισέρχεται τελικά στον τρόπο που σκεφτόμαστε, πολύ πιο βαθιά από ότι νομίζουμε. Εν ολίγοις λοιπόν πιστεύω ότι, όταν θες να αντισταθείς σ' αυτό που λέμε εμπορευματικές σχέσεις μέσα σε μια κοινωνία, πρέπει αυτές να τις μπλοκάρεις, να μην τις αναπαράγεις. Μπορείς δηλαδή να παίρνεις πράγματα στα χέρια σου, να τα αγοράζεις, απλά όμως στη συνέχεια να τα προσφέρεις αποφεύγοντας την συναλλαγή. Στο βαθμό που δημιουργείς εσύ ο ίδιος κάτι να μην το μεταχειρίζεσαι σύμφωνα με την κυρίαρχη εμπορευματική αντίληψη. Μπορείς απλώς να το δίνεις στον άλλον, κάνοντας έτσι τον εαυτό σου ένα φράγμα στο να διαιωνιστεί αυτή η κατάσταση. Οπότε και το γκρουπ, χαρακτηρίζεται απ' αυτή τη λογική. Δεν αποδέχεται την έννοια του κέρδους, ούτε τη λογική ότι θα κάνω κάτι και θα το βάλω στην τιμή του κόστους, γιατί αυτά είναι λογικές που χαρακτηρίζουν τα εμπορεύματα. Ακόμα και όταν επικαλείσαι την λογική του κόστους, δηλαδή ότι δεν έχεις κέρδος, απλά αναπαράγεις ένα άλλο μοντέλο που λέει: διακινήστε το χρήμα, εγώ απλά είμαι ιμάντας μεταβίβασης του εμπορεύματος χωρίς να έχω κέρδος, υπεραξία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει προφανώς ότι και το μπλοκάρεις.

Χάρης:
-Δεν θέλουμε δηλαδή, με κανέναν τρόπο αυτό το πράγμα που κάνουμε και απευθύνουμε στον κόσμο να έχει οποιαδήποτε εμπορευματική ή ανταλλαγματική αξία. Μ 'αυτήν την έννοια, δεν θέλουμε να υπάρχει εισιτήριο ή οποιοδήποτε άλλο είδος αντιτίμου, προκειμένου να παρευρεθεί κάποιος και να συμμετάσχει σε αυτό που γίνεται, σε μια συναυλία μας. Το δεύτερο βήμα είναι ότι επιδιώκουμε η συνολική μας στάση, ο λόγος μας, ο τρόπος που σκεφτόμαστε και κατ' επέκταση η δράση μας να είναι αντι-εμπορευματική και όχι απλά μη εμπορευματική. Δηλαδή να επιτιθόμαστε ουσιαστικά στην λογική του εμπορεύματος που συναντάμε μπροστά μας. Βέβαια, η Ωχρό έχει παίξει και με εισιτήριο αλλά πάντα με αυστηρά κριτήρια, που δεν έχουν σχέση με την ίδια την δομή της συναυλίας. Προτιμούμε δηλαδή, τις φορές που χρειάζεται κάποια ενίσχυση για κάποιο στέκι ή για κάποιον κρατούμενο, να βάλουμε τα χρήματα που μπορούμε εμείς από την τσέπη μας, από αυτά που δουλεύουμε και να συνεισφέρουμε έτσι ενισχύοντας μια εκδήλωση παρά να βάλουμε τους άλλους να πληρώσουν για να μας ακούσουν να παίζουμε. Αυτά όσον αφορά τη στάση μας, επειδή όπως ειπώθηκε και προηγουμένως, υπάρχουν ανεξάρτητες και εναλλακτικές προτάσεις από άλλες ομάδες, που θεωρούν δεδομένες και παγιωμένες τις πρακτικές αυτές, δικαιολογόντας -για να το πω λίγο ακραία - ένα είδος "πελατειακής σχέσης" με ανθρώπους οι οποίοι θα έρθουν να παρακολουθήσουν μια εκδήλωση-συναυλία και που πολλές φορές είναι πρόθυμοι να τη στηρίξουν οικονομικά σε επίπεδο αλληλεγγύης. Σαν αντίδοτο λοιπόν σε αυτές τις λογικές, προσπαθούμε αυτά τα ζητήματα, όχι να τα απαξιώσουμε στεκόμενοι απέναντι τους αφ' υψηλού ή ελιτίστικα αλλά απλά να τα πάμε λίγο πιο πέρα θίγοντας τα κάθε φορά που τα συναντάμε. 'Αλλωστε, για παράδειγμα, πολλές φορές τα χρήματα που χρειάζονται για να στηθεί μια εκδήλωση είναι ελάχιστα, πράγμα που δεν δικαιολογεί την ύπαρξη εισιτηρίου για να τα καλύψεις. Ο αντιεμπορευματικός λόγος λοιπόν για μας, είναι απαραίτητο να μεταφράζεται σε πράξη. Όταν λοιπόν εμείς σαν Ωχρά, στήνουμε μια εκδήλωση, βάζουμε χρήματα συλλογικά, το group οι άνθρωποι του σπιτιού, αυτοί με τους οποίους μπορεί να την συν-διοργανώνουμε. Αυτόν τον τρόπο τον εφαρμόζουμε εδώ και αρκετά χρόνια, και δεν μας έχει πάει πίσω σε καμία περίπτωση. Αν τώρα δεν μας φτάνουν τα χρήματα και πρέπει να τα βρούμε επιτακτικά - πράγμα που συμβαίνει συχνά - θεωρούμε πιο καλό να κυκλοφορήσουμε ένα κράνος και να είναι έτσι ελεύθερη η επιλογή του καθένα να συνεισφέρει, παρά να τον υποχρεώσουμε με την ύπαρξη αντιτίμου. Έτσι κι αλλιώς, δεν μπορείς να τελειώσεις εύκολα με αυτά τα ζητήματα Απλά η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος αυτός, τόσα χρόνια είναι λειτουργικός, έχει αποδώσει και δεν είναι κάτι το οποίο κάνουμε λόγω ξεροκεφαλιάς ή ιδεοληψίας. Απλά, είναι το πρακτικό αντίκρυσμα αυτών που λέμε. Στα πλαίσια αυτής της πρακτικής λοιπόν και αυτό το CD που κρατάει ο άλλος στα χέρια του. δεν έχει σχέση με εταιρείες, με χορηγούς κλπ. Τα χρήματα για τις ηχογραφήσεις, την κοπή, τα εξώφυλλα, το έντυπο με τα κείμενα, όλα έχουν κατατεθεί συλλογικά. Για να είμαστε συγκεκριμένοι, γιατί κάποιος εύλογα μπορεί να απορήσει για το πως τα καταφέραμε μόνοι μας, μιλάμε για 30-40 ανθρώπους όχι φυσικά μόνο από το group. Όλα αυτά στα πλαίσια της αυτοοργάνωσης, αυτών που έχουν περιγραφεί.

Λειβαδιάς:
-Εγώ θέλω να πω, σε σχέση με την μη ύπαρξη αντιτίμου, ότι όταν προσπαθείς να επικοινωνήσεις δημιουργώντας δηλαδή βγάζοντας ουσιαστικά κομμάτια του εαυτού σου, είναι τουλάχιστον παράξενο το να τα πουλάς και να το βλέπεις αυτό και σαν μια κίνηση απόλυτα φυσιολογική. Δεν υπάρχει λόγος να είναι το χρήμα αυτό μέσω του οποίου φτάνεις στον άλλο. Αντίθετα χωρίς αυτό, κατοχυρώνεται μια αμεσότητα.

Προκόπης:
-Σε σχέση με το αντιθεαματικό και το πως αυτό κατοχυρώνεται, θεωρώ ότι μια προσπάθεια είναι αντι-θεαματική όταν προσπαθεί να σπάσει δίπολα όπως καλλιτέχνης-θεατής ή έμπορος-καταναλωτής. Όταν δηλαδή σαμποτάρει πράγματα που θεωρούνται δεδομένα, και έχουν να κάνουν με τον τρόπο με τον οποίο "ο καλλιτέχνης απευθύνεται στο κοινό". Τέτοια δεδομένα για παράδειγμα είναι μια σκηνή έτσι ώστε ο "καλλιτέχνης" να είναι πιο ψηλά από αυτούς που τον βλέπουν αλλά και ότι είναι θεμιτά οποιαδήποτε μέσα μπορούν να "γοητέψουν", να ελκύσουν τον ακροατή ώστε αυτός να "καταλάβει" και να "αισθανθεί πιο άμεσα" αυτό που θέλει να βγάλει ο δημιουργός (φώτα, εφέ, κ.τ.λ.).

Κώστας:
-Εγώ θα ήθελα, σε σχέση με αυτό που έχουμε πει ότι το θέαμα είναι ένα τρίτο πλάσμα ανάμεσα στους ανθρώπους, ότι όταν εκτίθεσαι δημιουργώντας, αυτό που σε ενδιαφέρει είναι να καταφέρεις να εξοντώσεις αυτό το "τρίτο πλάσμα". Έτσι ας πούμε, προτιμότερο είναι να υπάρχουν φώτα που να φωτίζουν καθαρά τα πρόσωπα αυτών που παίζουν, χωρίς εφέ, έτσι ώστε να φαίνονται καθαρά οι εκφράσεις τους, ή να μην παίζεις σε σκηνή. Εφόσον λοιπόν έχεις κατοχυρώσει ένα περιβάλλον και ένα ύφος σε μια εκδήλωση το οποίο ο άλλος δεν έχει συνηθίσει και που βέβαια αντανακλά την "αγωνία" της αυτοοργάνωσης, από κει και πέρα, μπαίνει για μένα ένα φοβερά γόνιμο και εξοντωτικό ζητούμενο. Έχεις επιδιώξει πραγματικά να εξοντώσεις τις γνωστές καταστάσεις που ο άλλος περιμένει ή θέλει να δει: τον "αόρατο εχθρό" ας πούμε. Όλα αυτά συνεισφέρουν στο να διαμορφωθεί μια ολικά αντιθεαματική συνθήκη μέσω της οποίας μπορεί να κατορθωθεί η εσωτερική συμμετοχή του άλλου. Έτσι σαφώς μέσα στο χρόνο, αυτό που θέλουμε να πετύχουμε με τις εκδηλώσεις μας, είναι να νιώσει ο άλλος ότι του δίνουμε δικό του χώρο σ' αυτό που κάνουμε. Αυτό για μας είναι ο στόχος μιας συναυλίας - που άλλοτε πετυχαίνεται και άλλοτε όχι. Οι άνθρωποι που έρχονται στις συναυλίες να αισθάνονται δυνατά, να είναι σημαντικό γι' αυτούς, να φεύγουν αλλαγμένοι. Πιστεύω ότι σε ένα μεγάλο βαθμό αυτό πετυχαίνεται γι' αυτό κι από τη μεριά μου συνεχίζω να το κάνω. Μου τυχαίνει συχνά άνθρωποι τελείως άγνωστοι, να έρχονται μετά το τέλος της συναυλίας και να μου δίνουν ποιήματα τους, όχι απαραίτητα για να τα μελοποιήσουμε, αλλά επειδή νιώθουν οικεία. Αυτή η κίνηση για μένα είναι παρά πολύ σημαντική. Μας στέλνουν επίσης γράμματα όχι φυσικά σαν εκδήλωση θαυμασμού αλλά σαν μια άλλη κίνηση επικοινωνίας. Υπάρχουν φορές, που δεν καταφέρνουμε να κατοχυρώσουμε αυτή την μορφή επικοινωνίας. Κάθε συναυλία είναι διαφορετική. Όταν ο κόσμος έρχεται και φεύγει, δεν μπορείς με κάποιον τρόπο να καταγράψεις το αποτέλεσμα" αυτής της εσωτερικής συμμετοχής. Θα 'θελες να ξέρεις πως ο άλλος το είδε αυτό, όχι μόνο σε πρώτο βαθμό αλλά και πιο πέρα, πιο βαθιά. Αυτό δεν μπορείς να το ξέρεις και έτσι σου δημιουργείται ένα είδος θετικής ανασφάλειας. Λέω "θετικής", γιατί αν ήταν αρνητική, δεν θα συνεχίζαμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε.

πηγη:http://disobey.net/wxra/

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

helloooo
is there anybody out there?

ART DISTRO COLLECTIVE είπε...

who is it?