Film lovers are sick people.
Francois Truffaut
Film spectators are quiet vampires.
Jim Morrison
Movies are like an expensive form of therapy for me.
Tim Burton
Movies are not scripts - movies are films; they're not books, they're not the theatre.
Nicolas Roeg
We are the movies and the movies are us.
David Ansen
When you make a film you usually make a film about an idea.
Sydney Pollack
Everybody's a filmmaker today.
John Milius
TO ALL IMAGINATIVE FILMAKERS:HOW TO DISTRIBUTE YOUR SELF!!!!
VIDEOS:
http://video. popularmechanics. com/services/link/bcpid823425666/bctid860889968
http://link. brightcove. com/services/link/bcpid294377113/bctid1659794183
HOW TO -TUTORIALS:
http://guerilladrivein. blogspot. com/2005/04/start-your-own-guerilla-drive-in. html
http://mobmov. org/manifesto/
Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του διαδικτύου είναι το κείμενο που επηρέασε την ιντερνετική κοινότητα όσο κανένα άλλο. Μολονότι γραμμένη το 1996, μια εποχή που το διαδίκτυο ήταν ακόμη στα πρώτα βήματά του, οι αρχές και οι στόχοι που ευαγγελίζεται είναι σήμερα πιο επίκαιροι παρά ποτέ. Κάθε λογής εξουσίες, κρατικές ή ιδιωτικές, επιχειρούν όλο και περισσότερο να χαλιναγωγήσουν τις ηλεκτρονικές μας επικοινωνίες και να αλλάξουν τον κατεξοχήν ελευθεριακό χαρακτήρα του κυβερνοχώρου σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον. Ο αντίρροπος αγώνας σε αυτές και η δόμηση μιας δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας της πληροφορίας δεν είναι υπόθεση μιας εκλεκτής κάστας τεχνολόγων. Είναι υπόθεση όλων μας. Ας ξεθάψουμε σιγά σιγά τα ψηφιακά μας ταμπούρλα του πολέμου και ας βγούμε στο δρόμο.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Ακολουθεί η διακήρυξη (μετάφραση δική μου) :
H Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Διαδικτύου
του John Perry Barlow
Κυβερνήσεις του Βιομηχανικού Κόσμου, κουρασμένοι γίγαντες της σάρκας και του ατσαλιού, έρχομαι από τον κυβερνοχώρο, το καινούργιο σπίτι του πνεύματος. Εκ μέρους του μέλλοντος, ζητώ από εσάς που ανήκετε στο παρελθόν να μας αφήσετε ήσυχους. Δεν είστε ευπρόσδεκτοι ανάμεσά μας. Δεν έχετε καμμία εξουσία εκεί που μαζευόμαστε.
Δεν έχουμε καμμία εκλεγμένη κυβέρνηση, ούτε πρόκειται να έχουμε ποτέ, γι’ αυτό απευθύνομαι σε σας με μόνη τη δικαιοδοσία, με την οποία μιλά πάντα η ελευθερία. Κηρύσσω λοιπόν ότι ο παγκόσμιος κοινωνικός χώρος που δομούμε είναι από φυσικού του ανεξάρτητος από τις τυρρανίες που επιδιώκετε να μας επιβάλλετε. Δε έχετε κανένα ηθικό δικαίωμα να μας κυβερνάτε, ούτε κατέχετε κάποιες μεθόδους επιβολής, για τις οποίες έχουμε βάσιμους λόγους να φοβόμαστε.
Οι κυβερνήσεις αντλούν τις νόμιμες εξουσίες τους από την αποδοχή των κυβερνωμένων. Ποτέ δε ζητήσατε, ούτε ποτέ πήρατε τη δική μας. Δε σας καλέσαμε. Δε μας γνωρίζετε, ούτε γνωρίζετε για τον κόσμο μας. Ο κυβερνοχώρος δε χωρά μέσα στα σύνορά σας. Να μην πιστεύετε ότι μπορείτε να τον δομήσετε σα να είναι δημόσιο έργο. Δε μπορείτε. Εναπόκειται στη φυσική εξέλιξη και αναπτύσσεται μέσα από τις συλλογικές μας δράσεις.
Δεν πήρατε μέρος στον δικό μας μεγάλο και διαρκώς κλιμακούμενο διάλογο, ούτε δημιουργήσατε τον πνευματικό πλούτο που υπάρχει στις «αγορές» μας. Αγνοείτε την κουλτούρα, τα ήθη ή τους κώδικές μας που ήδη παρέχουν στην κοινωνία μας περισσότερη τάξη από όση ποτέ θα μπορούσαν να επιβάλλουν οι βίαιοι νόμοι σας.
Ισχυρίζεστε ότι υπάρχουν προβλήματα ανάμεσά μας που χρειάζονται την επέμβασή σας, για να λυθούν. Χρησιμοποιείτε αυτό τον ισχυρισμό ως δικαιολογία, ώστε να εισβάλετε στους κόσμους μας. Πολλά από αυτά τα προβλήματα δεν υπάρχουν. Όπου υπάρχουν αληθινές εντάσεις, όπου υπάρχουν προβλήματα, θα τα προσδιορίσουμε και θα τα λύσουμε με τον τρόπο μας. Δημιουργούμε το δικό μας Κοινωνικό Συμβόλαιο. Αυτό το καινούργιο σύστημα διακυβέρνησης θα χτιστεί σύμφωνα με τις συνθήκες του δικού μας κόσμου, όχι του δικού σας. Ο κόσμος είναι διαφορετικός.
Ο κυβερνοχώρος αποτελείται από συμβάσεις, σχέσεις και πνευματική δημιουργία, που σαρώνουν σα κύμα τους ιστούς της επικοινωνίας μας. Ο δικός μας κόσμος είναι ένας κόσμος που βρίσκεται παντού και πουθενά, αλλά πάντως δε βρίσκεται εκεί όπου κατοικούν τα σώματά μας.
Χτίζουμε ένα κόσμο όπου όλοι μπορούν να συμμετέχουν χωρίς προνόμια ή περιορισμούς που να απορρέουν από τη φυλή, την οικονομική ισχύ, στρατιωτική δύναμη ή τόπο γέννησής τους.
Οι νομικές σας έννοιες σχετικές με την ιδιοκτησία, την έκφραση, την ταυτότητα, την κινητικότητα και τον περιβάλλοντα κόσμο δεν έχουν εφαρμογή στο δικό μας κόσμο. Είναι όλες βασισμένες στην ύπαρξη της ύλης και εδώ δεν υπάρχει ύλη.
Οι υπάρξεις μας δεν έχουν φυσική υπόσταση, γι’ αυτό, αντίθετα με εσάς, δεν μπορούμε να αποκτήσουμε τάξη μέσω της βίας. Πιστεύουμε ότι το σύστημα διακυβέρνησής μας θα προκύψει από την ηθική, την αμοιβαία αλληλοκατανόηση και την επιδίωξη του κοινού καλού. Οι υπάρξεις μας μπορεί να πραγματώνονται ταυτόχρονα σε πολλούς από τους χώρους, στους οποίους ασκείτε δικαιοδοσία. Ο μόνος νόμος που αναγνωρίζουν όλες οι επιμέρους κοινότητές μας είναι ο χρυσός κανόνας. Πιστεύουμε ότι θα μπορέσουμε να συγκεκριμενοποιήσουμε λύσεις στα προβλήματά μας σε αυτή τη βάση. Δεν μπορούμε όμως να δεχτούμε τις λύσεις που προσπαθείτε να μας επιβάλλετε.
Στις ΗΠΑ σήμερα ψηφίσατε ένα νομοθέτημα, το Νόμο Περί Αναμόρφωσης των Τηλεπικοινωνιών, ο οποίος αντίκειται στο ίδιο το Σύνταγμά μας και προσβάλλει τα όνειρα του Jefferson, του Washington, του Mill, του Madison, του DeToqueville και του Brandeis. Αυτά τα όνειρα πρέπει τώρα να ξαναγεννηθούν ανάμεσά μας.
Είστε φοβισμένοι από τα ίδια σας τα παιδιά, επειδή αυτά είναι ιθαγενείς σε έναν κόσμο, στον οποίο εσείς θα είστε πάντα μετανάστες.
Επειδή τα φοβάστε, εμπιστεύεστε στις κυβερνητικές γραφειοκρατίες τις γονικές υποχρεώσεις, που είστε τόσο δειλοί να αντιμετωπίσετε εσείς οι ίδιοι. Στον κόσμο μας, όλα τα συναισθήματα και οι εκφράσεις της ανθρωπότητας, από τα πιο ποταπά μέχρι τα πιο αγγελικά, είναι μέρη ενός αδιάσπαστου όλου, του παγκοσμίου ηλεκτρονικού διαλόγου. Δε μπορούμε να διαχωρίσουμε τον άνεμο που πνίγει από τον άνεμο που απογειώνει.
Στην Κίνα, τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία, τη Σιγκαμπούρη, την Ιταλία και τις ΗΠΑ, προσπαθείτε να σταματήσετε τον ιό της ελευθερίας με το να φτιάχνετε αστυνομίες στα σύνορα του κυβερνοχώρου. Αυτές μπορεί να κρατούν μακριά την επιδημία για κάποιο χρόνο αλλά θα αποτύχουν σε ένα κόσμο που σύντομα θα κυριευθεί από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας.
Οι όλο και πιο απολιθωμένες βιομηχανίες πληροφορικής σας θα προσπαθούν να επιτείνουν την επιβίωσή τους με το να προτείνουν νόμους στις ΗΠΑ και αλλού, με τους οποίους θα ισχυρίζονται ότι έχουν έχουν παγμόσμια δικαιώματα ιδιοκτησίας στην ίδια την ανθρώπινη έκφραση. Οι νόμοι αυτοί θα κηρύττουν ότι οι ιδέες δεν είναι τίποτα άλλο από άλλο ένα βιομηχανικό προϊόν, ίδιας φύσης με το ακατέργαστο σίδερο. Στον κόσμο μας, ο,τιδήποτε παράγει ο ανθρώπινος νους, μπορεί να αναπαραχθεί και να μοιραστεί απεριόριστα και με μηδενικό κόστος. Η παγκόσμια διακίνηση σκέψης δε χρειάζεται πλέον τις βιομηχανίες σας, για να ευδοκιμήσει.
Αυτά τα αυξανώμενα εχθρικά και αποικιοκρατικά μέτρα μας τοποθετούν στην ίδια θέση με παρελθόντες εραστές της ελευθερίας και της αυτονομίας, που έπρεπε να απορρίψουν την κυριαρχία μακρινών, ανίδεων εξουσιών. Οφείλουμε να κάνουμε τους εικονικούς εαυτούς μας να αναπτύξουν ανοσία στην εξουσίασή σας, ακόμη και αν οι φυσικές μας υπάρξεις συνεχίζουν να υποκύπτουν στο νόμο σας. Θα απλωθούμε σε όλο τον πλανήτη έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να συλλάβει τις σκέψεις μας.
Θα δομήσουμε έναν πολιτισμό του νου στον κυβερνοχώρο. Ας είναι πιο ανθρώπινος και δίκαιος από τον κόσμο που έχουν μέχρι τώρα φτιάξει οι κυβερνήσεις σας.
Νταβός, Ελβετία
Φεβρουάριος 8, 1996
ΤΕΛΙΚΑ,ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΛΑΚΙΑ Η ΔΟΥΛΕΙΑ...
ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ...
ΠΟΣΟ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑΝΑΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ...
αντιεμπόρευμα-αντιθέαμα
Κώστας:
-Θα πρέπει τώρα να προσδιορίσουμε το τι αντιμάχεται αυτό το αυτό οργανωμένο απελευθερωτικό εγχείρημα. Είναι δύο κομμάτια, θέαμα-εμπόρευμα. Όσον αφορά το εμπόρευμα, αν το παρακολουθήσουμε στοιχειωδώς ιστορικά, θα δούμε ότι στην αρχή το χρήμα μεσολαβούσε ανάμεσα στα εμπορεύματα δηλαδή χρησιμοποιούνταν για να διευκολύνει τους ανθρώπους στις ανάγκες τους. Τώρα πια στην ουσία, το εμπόρευμα μεσολαβεί ανάμεσα στην εξέλιξη των χρημάτων! Οι άνθρωποι πια δεν παίρνουν κάποια πράγματα στα χέρια τους αλλά παίρνουν ένα μισθό στο τέλος του μήνα ο οποίος στην ουσία αντανακλά έναν πλούτο μέσα σε μια αφαίρεση. Δηλαδή κάνοντας μια δουλειά δεν παίρνεις, όπως παλιά, κάποια άμεσα χρήσιμα πράγματα αλλά παίρνεις στο τέλος του μήνα κάποια χρήματα. Εγώ θα το έλεγα για διευκόλυνση ένα είδος αφηρημένου πλούτου, ο οποίος γίνεται πιο συγκεκριμένος μέσα σε μια εμπορευματική κοινωνία που χαρακτηρίζεται στη συνέχεια από τη δημιουργία πλαστών αναγκών. Δηλαδή, οι άνθρωποι παίρνουν κάποια χρήματα, υπάρχουν χώροι, αυτό που λέμε "ναοί του εμπορεύματος", οι οποίοι με τη βοήθεια του θεάματος (θα πούμε πιο κάτω μερικά πράγματα) μπορούν να εξαφανίσουν έναν ολόκληρο μισθό μέσα σε ένα απόγευμα με πράγματα που θα μαζέψει ο άλλος χωρίς στην ουσία να τα έχει ανάγκη. Ωστόσο, προφανώς αν μιλάμε για μια κοινωνία η οποία έχει θεοποιήσει το χρήμα, αυτό δεν αντανακλά μόνο μια κατάσταση υλική, ότι κάποιος δηλαδή έχει κάποια χρήματα στα χέρια του, αλλά και μια ιδέα, έναν τρόπο σκέψης. Η οικονομία δηλαδή εισέρχεται τελικά στον τρόπο που σκεφτόμαστε, πολύ πιο βαθιά από ότι νομίζουμε. Εν ολίγοις λοιπόν πιστεύω ότι, όταν θες να αντισταθείς σ' αυτό που λέμε εμπορευματικές σχέσεις μέσα σε μια κοινωνία, πρέπει αυτές να τις μπλοκάρεις, να μην τις αναπαράγεις. Μπορείς δηλαδή να παίρνεις πράγματα στα χέρια σου, να τα αγοράζεις, απλά όμως στη συνέχεια να τα προσφέρεις αποφεύγοντας την συναλλαγή. Στο βαθμό που δημιουργείς εσύ ο ίδιος κάτι να μην το μεταχειρίζεσαι σύμφωνα με την κυρίαρχη εμπορευματική αντίληψη. Μπορείς απλώς να το δίνεις στον άλλον, κάνοντας έτσι τον εαυτό σου ένα φράγμα στο να διαιωνιστεί αυτή η κατάσταση. Οπότε και το γκρουπ, χαρακτηρίζεται απ' αυτή τη λογική. Δεν αποδέχεται την έννοια του κέρδους, ούτε τη λογική ότι θα κάνω κάτι και θα το βάλω στην τιμή του κόστους, γιατί αυτά είναι λογικές που χαρακτηρίζουν τα εμπορεύματα. Ακόμα και όταν επικαλείσαι την λογική του κόστους, δηλαδή ότι δεν έχεις κέρδος, απλά αναπαράγεις ένα άλλο μοντέλο που λέει: διακινήστε το χρήμα, εγώ απλά είμαι ιμάντας μεταβίβασης του εμπορεύματος χωρίς να έχω κέρδος, υπεραξία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει προφανώς ότι και το μπλοκάρεις.
Χάρης:
-Δεν θέλουμε δηλαδή, με κανέναν τρόπο αυτό το πράγμα που κάνουμε και απευθύνουμε στον κόσμο να έχει οποιαδήποτε εμπορευματική ή ανταλλαγματική αξία. Μ 'αυτήν την έννοια, δεν θέλουμε να υπάρχει εισιτήριο ή οποιοδήποτε άλλο είδος αντιτίμου, προκειμένου να παρευρεθεί κάποιος και να συμμετάσχει σε αυτό που γίνεται, σε μια συναυλία μας. Το δεύτερο βήμα είναι ότι επιδιώκουμε η συνολική μας στάση, ο λόγος μας, ο τρόπος που σκεφτόμαστε και κατ' επέκταση η δράση μας να είναι αντι-εμπορευματική και όχι απλά μη εμπορευματική. Δηλαδή να επιτιθόμαστε ουσιαστικά στην λογική του εμπορεύματος που συναντάμε μπροστά μας. Βέβαια, η Ωχρό έχει παίξει και με εισιτήριο αλλά πάντα με αυστηρά κριτήρια, που δεν έχουν σχέση με την ίδια την δομή της συναυλίας. Προτιμούμε δηλαδή, τις φορές που χρειάζεται κάποια ενίσχυση για κάποιο στέκι ή για κάποιον κρατούμενο, να βάλουμε τα χρήματα που μπορούμε εμείς από την τσέπη μας, από αυτά που δουλεύουμε και να συνεισφέρουμε έτσι ενισχύοντας μια εκδήλωση παρά να βάλουμε τους άλλους να πληρώσουν για να μας ακούσουν να παίζουμε. Αυτά όσον αφορά τη στάση μας, επειδή όπως ειπώθηκε και προηγουμένως, υπάρχουν ανεξάρτητες και εναλλακτικές προτάσεις από άλλες ομάδες, που θεωρούν δεδομένες και παγιωμένες τις πρακτικές αυτές, δικαιολογόντας -για να το πω λίγο ακραία - ένα είδος "πελατειακής σχέσης" με ανθρώπους οι οποίοι θα έρθουν να παρακολουθήσουν μια εκδήλωση-συναυλία και που πολλές φορές είναι πρόθυμοι να τη στηρίξουν οικονομικά σε επίπεδο αλληλεγγύης. Σαν αντίδοτο λοιπόν σε αυτές τις λογικές, προσπαθούμε αυτά τα ζητήματα, όχι να τα απαξιώσουμε στεκόμενοι απέναντι τους αφ' υψηλού ή ελιτίστικα αλλά απλά να τα πάμε λίγο πιο πέρα θίγοντας τα κάθε φορά που τα συναντάμε. 'Αλλωστε, για παράδειγμα, πολλές φορές τα χρήματα που χρειάζονται για να στηθεί μια εκδήλωση είναι ελάχιστα, πράγμα που δεν δικαιολογεί την ύπαρξη εισιτηρίου για να τα καλύψεις. Ο αντιεμπορευματικός λόγος λοιπόν για μας, είναι απαραίτητο να μεταφράζεται σε πράξη. Όταν λοιπόν εμείς σαν Ωχρά, στήνουμε μια εκδήλωση, βάζουμε χρήματα συλλογικά, το group οι άνθρωποι του σπιτιού, αυτοί με τους οποίους μπορεί να την συν-διοργανώνουμε. Αυτόν τον τρόπο τον εφαρμόζουμε εδώ και αρκετά χρόνια, και δεν μας έχει πάει πίσω σε καμία περίπτωση. Αν τώρα δεν μας φτάνουν τα χρήματα και πρέπει να τα βρούμε επιτακτικά - πράγμα που συμβαίνει συχνά - θεωρούμε πιο καλό να κυκλοφορήσουμε ένα κράνος και να είναι έτσι ελεύθερη η επιλογή του καθένα να συνεισφέρει, παρά να τον υποχρεώσουμε με την ύπαρξη αντιτίμου. Έτσι κι αλλιώς, δεν μπορείς να τελειώσεις εύκολα με αυτά τα ζητήματα Απλά η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος αυτός, τόσα χρόνια είναι λειτουργικός, έχει αποδώσει και δεν είναι κάτι το οποίο κάνουμε λόγω ξεροκεφαλιάς ή ιδεοληψίας. Απλά, είναι το πρακτικό αντίκρυσμα αυτών που λέμε. Στα πλαίσια αυτής της πρακτικής λοιπόν και αυτό το CD που κρατάει ο άλλος στα χέρια του. δεν έχει σχέση με εταιρείες, με χορηγούς κλπ. Τα χρήματα για τις ηχογραφήσεις, την κοπή, τα εξώφυλλα, το έντυπο με τα κείμενα, όλα έχουν κατατεθεί συλλογικά. Για να είμαστε συγκεκριμένοι, γιατί κάποιος εύλογα μπορεί να απορήσει για το πως τα καταφέραμε μόνοι μας, μιλάμε για 30-40 ανθρώπους όχι φυσικά μόνο από το group. Όλα αυτά στα πλαίσια της αυτοοργάνωσης, αυτών που έχουν περιγραφεί.
Λειβαδιάς:
-Εγώ θέλω να πω, σε σχέση με την μη ύπαρξη αντιτίμου, ότι όταν προσπαθείς να επικοινωνήσεις δημιουργώντας δηλαδή βγάζοντας ουσιαστικά κομμάτια του εαυτού σου, είναι τουλάχιστον παράξενο το να τα πουλάς και να το βλέπεις αυτό και σαν μια κίνηση απόλυτα φυσιολογική. Δεν υπάρχει λόγος να είναι το χρήμα αυτό μέσω του οποίου φτάνεις στον άλλο. Αντίθετα χωρίς αυτό, κατοχυρώνεται μια αμεσότητα.
Προκόπης:
-Σε σχέση με το αντιθεαματικό και το πως αυτό κατοχυρώνεται, θεωρώ ότι μια προσπάθεια είναι αντι-θεαματική όταν προσπαθεί να σπάσει δίπολα όπως καλλιτέχνης-θεατής ή έμπορος-καταναλωτής. Όταν δηλαδή σαμποτάρει πράγματα που θεωρούνται δεδομένα, και έχουν να κάνουν με τον τρόπο με τον οποίο "ο καλλιτέχνης απευθύνεται στο κοινό". Τέτοια δεδομένα για παράδειγμα είναι μια σκηνή έτσι ώστε ο "καλλιτέχνης" να είναι πιο ψηλά από αυτούς που τον βλέπουν αλλά και ότι είναι θεμιτά οποιαδήποτε μέσα μπορούν να "γοητέψουν", να ελκύσουν τον ακροατή ώστε αυτός να "καταλάβει" και να "αισθανθεί πιο άμεσα" αυτό που θέλει να βγάλει ο δημιουργός (φώτα, εφέ, κ.τ.λ.).
Κώστας:
-Εγώ θα ήθελα, σε σχέση με αυτό που έχουμε πει ότι το θέαμα είναι ένα τρίτο πλάσμα ανάμεσα στους ανθρώπους, ότι όταν εκτίθεσαι δημιουργώντας, αυτό που σε ενδιαφέρει είναι να καταφέρεις να εξοντώσεις αυτό το "τρίτο πλάσμα". Έτσι ας πούμε, προτιμότερο είναι να υπάρχουν φώτα που να φωτίζουν καθαρά τα πρόσωπα αυτών που παίζουν, χωρίς εφέ, έτσι ώστε να φαίνονται καθαρά οι εκφράσεις τους, ή να μην παίζεις σε σκηνή. Εφόσον λοιπόν έχεις κατοχυρώσει ένα περιβάλλον και ένα ύφος σε μια εκδήλωση το οποίο ο άλλος δεν έχει συνηθίσει και που βέβαια αντανακλά την "αγωνία" της αυτοοργάνωσης, από κει και πέρα, μπαίνει για μένα ένα φοβερά γόνιμο και εξοντωτικό ζητούμενο. Έχεις επιδιώξει πραγματικά να εξοντώσεις τις γνωστές καταστάσεις που ο άλλος περιμένει ή θέλει να δει: τον "αόρατο εχθρό" ας πούμε. Όλα αυτά συνεισφέρουν στο να διαμορφωθεί μια ολικά αντιθεαματική συνθήκη μέσω της οποίας μπορεί να κατορθωθεί η εσωτερική συμμετοχή του άλλου. Έτσι σαφώς μέσα στο χρόνο, αυτό που θέλουμε να πετύχουμε με τις εκδηλώσεις μας, είναι να νιώσει ο άλλος ότι του δίνουμε δικό του χώρο σ' αυτό που κάνουμε. Αυτό για μας είναι ο στόχος μιας συναυλίας - που άλλοτε πετυχαίνεται και άλλοτε όχι. Οι άνθρωποι που έρχονται στις συναυλίες να αισθάνονται δυνατά, να είναι σημαντικό γι' αυτούς, να φεύγουν αλλαγμένοι. Πιστεύω ότι σε ένα μεγάλο βαθμό αυτό πετυχαίνεται γι' αυτό κι από τη μεριά μου συνεχίζω να το κάνω. Μου τυχαίνει συχνά άνθρωποι τελείως άγνωστοι, να έρχονται μετά το τέλος της συναυλίας και να μου δίνουν ποιήματα τους, όχι απαραίτητα για να τα μελοποιήσουμε, αλλά επειδή νιώθουν οικεία. Αυτή η κίνηση για μένα είναι παρά πολύ σημαντική. Μας στέλνουν επίσης γράμματα όχι φυσικά σαν εκδήλωση θαυμασμού αλλά σαν μια άλλη κίνηση επικοινωνίας. Υπάρχουν φορές, που δεν καταφέρνουμε να κατοχυρώσουμε αυτή την μορφή επικοινωνίας. Κάθε συναυλία είναι διαφορετική. Όταν ο κόσμος έρχεται και φεύγει, δεν μπορείς με κάποιον τρόπο να καταγράψεις το αποτέλεσμα" αυτής της εσωτερικής συμμετοχής. Θα 'θελες να ξέρεις πως ο άλλος το είδε αυτό, όχι μόνο σε πρώτο βαθμό αλλά και πιο πέρα, πιο βαθιά. Αυτό δεν μπορείς να το ξέρεις και έτσι σου δημιουργείται ένα είδος θετικής ανασφάλειας. Λέω "θετικής", γιατί αν ήταν αρνητική, δεν θα συνεχίζαμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε.
πηγη:http://disobey.net/wxra/
οπότε ανοίγουμε συζήτηση για το ΘΕΑΜΑ;
Κώστας:
-Μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, το 1948 "εφευρέθηκε" μια καινούργια επιστήμη, συντονιστική όλων των επιστημών που λεγόταν Κυβερνητική. Αυτή οριζόταν σαν ο "έλεγχος της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων" και βασικό της χαρακτηριστικό ήταν ότι όλα τα δεδομένα των επιστημών περνούσαν από έναν κεντρικό υπολογιστή. Αυτό είχε σκοπό να επεμβαίνει στον τρόπο που επικοινωνούσαν οι άνθρωποι μεταξύ τους. Γνήσιο παιδί της κυβερνητικής ήταν το θέαμα όπου μ' έναν καινούργιο τρόπο "επαναανακαλύφθηκε", η δύναμη της εικόνας, η οποία ως τότε είχε μόνο έντεχνο χαρακτήρα. Αυτή η χρήση της εικόνας μετά το Β' παγκόσμιο πόλεμο είναι οριακό σημείο. Είναι το σημείο όπου φιλοσοφικά η κοινωνία χαρακτηρίζεται ως κοινωνία του "φαίνεσθαι". Παλιότερα ήταν στη βάση του "είναι" και με τον καπιταλισμό γύρω στο 1800 ήταν του "έχειν". Περνώντας στο "φαίνεσθαι" οι άνθρωποι έπρεπε να φαίνονται, μ' έναν συγκεκριμένο τρόπο ανεξάρτητα με το τι ήταν ή τι είχαν. Στην εξέλιξη αυτής της διαδικασίας, φτάνουμε στην δεκαετία του '60 όπου υπάρχει ένα τελειωμένο σχεδόν πλάσμα, ένα πρότυπο μεσολαβητή ανάμεσα στους ανθρώπους μέσω του οποίου επικοινωνούν και στο οποίο τείνουν πάντα. Αυτό θα μπορούσε να οριστεί σαν θέαμα, μια εικόνα δηλαδή όπου επιτρέπονται τα πάντα, αφομοιώνονται τα πάντα όπου τα πρότυπα αλλάζουν ανάλογα τον καιρό. Οι αλλαγές βέβαια των προτύπων είναι τελείως επιφανειακές, γιατί αυτά κινούνται μέσα στα περιορισμένα πλαίσια του θεάματος και δεν υπάρχει καμία διάθεση ανατροπής οποιασδήποτε μορφής καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Το θέαμα δηλαδή δεν ήρθε βέβαια να ανατρέψει, αλλά να επιτείνει και να επιταχύνει κάποιες διαδικασίες που προϋπήρχαν.
Π.χ. το θέαμα αλλάζει τον τρόπο που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν το εμπόρευμα και τις εμπορευματικές σχέσεις, με μια ολόκληρη φιλοσοφία όπου δεν υπάρχει πια μόνο μια αντιληπτή χρηματική συναλλαγή, αλλά και ένα ασυνείδητο σπρώξιμο στην κατανάλωση με διαδικασίες που δεν είναι άμεσα αντιληπτές. Έτσι σήμερα, οι εμπορευματικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων δεν αφορούν μόνο το χρήμα και την κίνηση της συναλλαγής, αλλά μια ολόκληρη φιλοσοφία που αφορά τα πάντα γύρω από τον άνθρωπο. Η ιατρική έχει φτάσει στο σημείο να βάζει τιμή στα ανθρώπινα όργανα κι αυτό είναι πλέον μια φυσιολογική συνθήκη. Με λίγα λόγια ο άνθρωπος βιώνει το εμπόρευμα τόσο συνειδητά, όσο και ασυνείδητα μέσω της εικόνας μ' έναν τρόπο που διαχέεται σε κάθε του κίνηση και προσφέρει τα μέγιστα στην κοινωνία εξατομίκευσης που ζούμε.
Μανώλης:
-Δεν έχουμε ξεκαθαρίσει όμως τι εννοεί ο καθένας μας θέαμα. Εγώ είπα ότι δεν είναι μόνο η εικόνα.
Κώστας:
-Για να το ξεκαθαρίσω, εγώ είπα ότι έτσι κι αλλιώς η κοινωνία είχε ρόλους κι από πριν, αλλά αυτοί με την αποθέωση της εικόνας προτυποποιήθηκαν. Είχαμε ξαφνικά την εικόνα του ρόλου. Ένα τρίτο πλάσμα μέσω του οποίου επικοινωνούν οι άνθρωποι. Ακόμα και με τη φύση επικοινωνούν μέσω της αναπαράστασης της. Η εικόνα μειώνει τη δύναμη της πραγματικότητας, δίνοντας σου μια αναπαράσταση αυτού που θες να βιώσεις, γεννώντας σου συναισθήματα, υποβιβάζοντας την αληθινή επαφή, τις αισθήσεις. Βλέπεις τον άλλο διαρκώς μέσα από ένα πρίσμα.
Μανώλης:
-Λοιπόν εγώ διάβαζα ένα βιβλίο, που λέγεται "τέχνη και μαζική κουλτούρα" το οποίο το έχουν γράψει το '48 όπου δεν υπήρχε τηλεόραση, ούτε το Χόλυγουντ έτσι όπως το ξέρουμε σήμερα. Σ' αυτό το βιβλίο η έννοια της μαζικής κουλτούρας αναλύει τον πολιτισμό μας στην μεταβατική περίοδο μεταξύ του "είναι" και του "φαίνεσθαι". Έτσι θέλω να πω πως η μαζική κουλτούρα δηλαδή η βιομηχανοποίηση της τέχνης προηγήθηκε της αποθέωσης του θεάματος. Η κυριαρχία δηλαδή μετέτρεψε την τέχνη σε προϊόν, περνώντας την έτσι σε μια άλλη σφαίρα.
Κώστας:
-Να περιορίσουμε το θέαμα στην τέχνη όμως:
Μανώλης:
-Όχι, απλώς προσπαθώ να κάνω μια σύνδεση με την προηγούμενη κουβέντα, που κάναμε, το πως ορίσαμε εμείς την "τέχνη", πως είναι για μας.
Κώστας:
-Πάνω σ' αυτό που είπες θέλω να πω πως από τη στιγμή που οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν μάζα κι αυτό χαρακτηρίζει τον λόγο και τις πράξεις τους, τότε δεν υπάρχει τέχνη στην ουσία. Η μάζα και η τέχνη είναι αντιθετικές έννοιες από τη ρίζα τους.
Μανώλης:
-θέλω να πω πως η τέχνη στις αρχές του αιώνα π.χ. ο ιμπρεσιονισμός ήτανε η πρωτοπορία. Δηλαδή αυτά τα κινήματα ήταν αυτό που υπήρχε, η τέχνη. Σήμερα δεν υπάρχει αυτό, κάποιος να είναι σημαντικός τόσο ώστε να δημιουργήσει ένα ρεύμα. Σήμερα όταν λες τέχνη εννοείς τον κινηματογράφο, την μουσική βιομηχανία...
Κώστας:
-Δηλαδή εννοείς ότι υπήρχε μια παράλληλη κίνηση τέχνης και μαζικής κουλτούρας, αλλά σήμερα αυτά τα δύο είναι το ίδιο. Τέχνη είναι η μαζική κουλτούρα, ενώ τότε δεν ήταν. Ωστόσο εγώ πιστεύω πως πρέπει να μιλήσουμε για την εξέλιξη του θεάματος. Για το πως κατέληξε η τέχνη σήμερα να μην νοείται πέρα από το εμπόρευμα, κάθε δημιουργία να αποβλέπει στην εμπορικότητα της.
______________________________________
Πριν: Βλέπε τα πράγματα κατά πρόσωπο
Μετά: Βλέπε μπροστά σου μόνο πράγματα
Η επιτυχία της κάθε μορφής δημιουργίας να καθορίζεται από τις πωλήσεις της. Θεωρείται πιο οικουμενικός καλλιτέχνης αυτός που πουλάει περισσότερα, πιο δικαιωμένος. Οι πωλήσεις είναι μέτρο αξίας. Κάποιος που θέλει να δημιουργήσει έξω από τους όρους που επιβάλλει το θέαμα, δεν του επιτρέπεται. Το θέαμα είναι μια κυριαρχική κατάσταση. Οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν μπορεί κάποιος να καλύψει τα έξοδα της έκφρασης του. Και για να μάθεις κάτι και για να το στήσεις κάπου. Δεν στο επιτρέπει η μονοκρατορία του θεάματος. Υπάρχουν βέβαια "εκκεντρικοί" που λειτουργούν μέσα από το θέαμα, αλλά αφού αμείβονται και γίνεται αποδεκτή η εκκεντρικότητα τους, δεν μπορούν με κανένα τρόπο να θίξουν τη δομή αυτού στο οποίο συμμετέχουν. Μπορείς να πεις "δεν θέλω να κερδίζω από αυτό πολλά" αλλά δεν μπορείς να πεις "δεν κερδίζω τίποτα". Το θέαμα μπορεί να δεχτεί οποιαδήποτε πολεμική στην ίδια του την ουσία, να βγεις και να το κατακρίνεις, εφόσον λειτουργείς μέσα σ' αυτό. Απλά χαμογελάει γιατί εσύ στην δομή του το δέχεσαι. Μπορείς να δημιουργήσεις κάτι το οποίο να αντιτίθεται πλήρως στο θέαμα, στην διαδικασία του. Μπορείς να φτιάξεις μια ταινία που να πλήττει τη λογική του θεάματος ουσιαστικά, αλλά την έχεις δείξει σε μια αίθουσα που την έχεις πληρώσει, πληρώνουν αυτοί που τη βλέπουν. Είσαι έτσι εκ των πραγμάτων αφομοιωμένος.
πηγη:http://disobey.net/wxra/
Όπου η κουβέντα ξεκινάει ανορθόδοξα(;) από τη μαγειρική...
Κώστας:
-Ενώ λοιπόν κάποιος μπορεί απλά να μαγειρεύει φτιάχνοντας ένα καθημερινό φαΐ, κάποιος μπορεί να πει πως αυτό είναι μια μορφή τέχνης, γιατί ο καθένας έχει το προσωπικό του στυλ μαγειρικής. Το να μαγειρεύεις σίγουρα είναι δημιουργία, είναι όμως τέχνη; Μπορούμε να απαντήσουμε εισάγοντας τον όρο τεχνική. Κάποιοι άνθρωποι δηλαδή μπορεί να είναι πολύ καλοί τεχνικοί αλλά δεν κάνουν τέχνη. Περιορίζονται δηλαδή, σ' αυτά που ήδη γνωρίζουν, φτιάχνουν καλά πράγματα χωρίς να διευρύνουν την εκφραστική τους δυνατότητα. Ο πατέρας του Γιάννη για παράδειγμα, κάνει ξυλογλυπτική ξέρει πέντε-δέκα σχέδια, τα βάζει πάνω στο ξύλο και τα φτιάχνει. Κάποιος θα το πει αυτό τέχνη, ή μήπως όμως είναι τεχνική;
Χάρης:
-Νομίζω πως κάποιος μπορεί να πει πως ο πατέρας του Γιάννη είναι καλλιτέχνης γιατί δημιουργεί πάνω στο ξύλο, αυτό δεν είναι απλά τεχνική γνώση, δεν φτιάχνει καρεκλοπόδαρα.
Κώστας:
-Ναι, όμως μπορεί να φτιάχνει και ξυλόγλυπτα καρεκλοπόδαρα, με βάση ένα καλούπι που έχει έτοιμο, δεν διευρύνεται δημιουργικά. Αυτό είναι τέχνη; Κάποιος θεωρείται τεχνίτης και όχι τεχνικός όταν αναπτύσσει μια δική του τεχνοτροπία, ένα δικό του στυλ. Και 'γω μπορώ να φτιάξω ένα ασανσέρ αν διδαχτώ τη σχεδιαστική του κατασκευή. Είμαι τεχνικός αλλά δεν είμαι τεχνίτης. Υπάρχει βέβαια και η διάσταση της καθημερινότητας μέσα στην τέχνη. Κάποιοι μπορούν να πουν πως όλοι εκφράζονται με κάποιο τρόπο, πως μια στριγγλιά είναι μια μορφή τέχνης.
πηγη:http://disobey.net/wxra/
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
